Geheeld en gebroken (2/4)
read more

Geheeld en gebroken (2/4)

Dit is de tweede blog in een serie van vier naar aanleiding van de kerkscheuring in de Noorderkerk te Spakenburg.

Wat zou het leven zijn zonder relaties? Eenzaamheid is een groot probleem onder ouderen. Maar niet alléén onder ouderen. Een mens kan niet zonder relaties. Dat is niet zo gek, want ik geloof dat God ons mensen naar Zijn beeld schiep. En laat die God nou een God van relaties zijn.

De meest moeilijk te begrijpen relatie is de Goddelijke drie-eenheid. Toch denk ik dat we daar niet al te ingewikkeld over moeten doen, doorgronden kunnen we dat nooit volledig. We kennen God de Vader, we kennen Jezus Christus die de volheid van het karakter van God liet zien, en de Heilige Geest. Alhoewel we met die laatste nog wel eens wat moeite hebben. Wij als gereformeerden hebben vaak te weinig aandacht voor het werk van de Geest. En onze charismatische broers en zussen denken soms dat de Geest los verkrijgbaar is. Oké, dat is misschien wat gechargeerd en een tikkie generaliserend…

Barsten en scheuren (1/4)
read more

Barsten en scheuren (1/4)

Dit is de eerste blog in een serie van vier rond de perikelen van de (dreigende) kerkscheuring in de Noorderkerk te Spakenburg.

Eind december. Een tijd van terugkijken, want het jaar is weer bijna voorbij. Te veel om op te noemen waar ik God dankbaar voor ben. Mijn lieve gezin, fijne familie, goede vrienden. Een fijne kerkelijke gemeente. Recent een hele gave actie van de Stichting Vrienden voor Afrika. Een Glazen Huis op het spuiplein, waar ik aan mee mocht werken. Waar ik na vele jaren weer eens live radio kon maken. Wat was dat gaaf om te doen. En wat een prachtige opbrengst van bijna 50.000 euro.

Toch is niet alles rozengeur en maneschijn. Het leven zit vol barsten. Dankbaar dat ik ben dat we in familie en gezin geen moeilijke dingen hebben meegemaakt, raakt het je toch als je ziet hoeveel ziekte, dood en ellende er om je heen is. En gevolgen van kapotte relaties, die kennen we zelf ook. Je wilt dat liever geheeld zien, maar hoe dan? Zo aan het eind van het jaar denk je dan wel eens, zal ik er volgend jaar nog zijn? Ik weet niet hoelang mijn aardse tijdlijn doorloopt. En hoe zit dat met m’n dierbaren? Als ik voor m’n dierbaren en mezelf bid, gebruik ik vaak ‘het gebed van Jabes’. Hierin vraagt Jabes aan God of Hij hem rijkelijk wil zegenen en wil behoeden voor het kwaad. Niet als een formulegebed, maar als overgave aan God.

Jabes bad tot de God van Israël: 'Zegen mij: maak mijn grondgebied groot en bescherm me tegen het kwaad, zodat ik geen pijn hoef te lijden.' God gaf hem wat hij gevraagd had. (1 Kronieken 4:10)

Het feit dat dit gebed in de Bijbel staat, te midden van een geslachtregister, vind ik opmerkelijk en fascinerend tegelijk. Blijkbaar vond God het nodig om dit gebed in de Bijbel op te nemen. En dat grondgebied dan? Bid ik dan om een groter huis, of meer rijkdom? Ik laat dat ‘grondgebied’ maar gewoon aan God over. Ik laat Hem dat maar voor me invullen.

Ben ik geen goede christen?
read more

Ben ik geen goede christen?

Ik ben een nieuwsgierig mens. Het interesseert me wat er speelt in de wereld. Daarom kijk ik dagelijks het NOS-journaal en raadpleeg vele nieuwsbronnen op internet.

Het interesseert me ook wat er speelt in de christelijke en kerkelijke wereld. Op CIP.nl, en ook in het Nederlands Dagblad lees ik veel artikelen die het nieuws uit de christelijke hoek vertellen en duiden. Als interkerkelijk denkend mens misschien wel logisch. Wil graag weten wat anderen denken en doen.

Maar dit heeft ook een keerzijde. Een keerzijde waar ik soms een beetje moe van wordt. Ik doel dan op christenen die vinden hoe iets ‘moet’. En vooral dat anderen dat dan ook moeten denken of doen.

Eén kerk?
read more

Eén kerk?

(Het bovenstaande logo is van de GKv/NGK samenwerkingsgemeente te Heerde, ik ben zo vrij geweest dit als voorbeeld te gebruiken)

Op 1 mei 2004 was de PKN een feit. Na tientallen jaren van voorbereiding gingen de Gereformeerden, Luthersen en Hervormden op in de Protestantse Kerk in Nederland. Momenteel worden er voorbereidingen getroffen voor de fusie van de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) en de Nederlands Gereformeerde Kerken. In de toekomst misschien een fusie tussen het nieuw te vormen genootschap en de PKN?

Een mooie ontwikkeling. Kerken die in het verleden scheurden of op een eigen eilandje opereerden komen tot elkaar en gaan samen verder. Als ik het zo opschrijf, is het niet meer dan ‘mooi’ en dus een soort van ‘prima’. Doen ze het niet, dan is het ook goed.

Maar dat ligt bij kerken toch anders. Gisteravond zat ik even na te denken, onder het genot van een biertje en wat goede muziek. En opeens bekroop me een gedachte. In één zin samengevat:

Er bestaat niet één kerkgenootschap met bestaansrecht.

Baas in eigen buik?
read more

Baas in eigen buik?


Ik las afgelopen weekend een column van Asha ten Broeke op de site van De Volkskrant. Over abortus. Al langere tijd wilde ik daar eens iets over schrijven, maar het kwam er niet van. Ook een stukje terughoudendheid was het. Het is zo’n gevoelig onderwerp. 

Met enige schroom schrijf ik door…

Maar nu moet ik eigenlijk wel eerst uit de kast komen. Een stoffige, oubollige kast. Volgens de schrijfster val ik namelijk onder de conservatieven. En ik ben ook nog Christen. Oei. Voordat je me nu direct diskwalificeert, lees toch maar even door.

Rouwverwerking en Overwinning
read more

Rouwverwerking en Overwinning

Rouwverwerking. Wat gaan mensen daar verschillend mee om. Het is morgen (25 januari 2019) 15 jaar geleden dat mijn moeder overleed aan kanker. 50 jaar was ze. Een week voordat ze overleed ging ik het huis uit. Dat klinkt misschien gek, maar ik was eigenlijk al langer gebleven dan de bedoeling was. Op een zeker moment vroeg m'n moeder me waarom ik eigenlijk niet gewoon in mijn nieuwe huis ging wonen. Ze wist dat ze ging sterven en wilde het feit dat ik het ouderlijk huis verliet eigenlijk wel graag meemaken. Het typeerde m'n moeder. M'n huis was anderhalve kilometer verderop, dus ik was die laatste week eigenlijk niet minder thuis dan anders.

Veel belangrijke levensgebeurtenissen zijn gepasseerd zonder de aanwezigheid van mijn moeder. Ik denk dan vooral aan het krijgen van een relatie met Hannah, onze trouwdag en de geboorte van onze dochter Sarely Jainy. De tweede naam is een afgeleide van Jannie, mijn moeder.

Toch slijt het. Er zijn dagen, soms weken, dat ik niet aan m'n moeder denk. Gewoon omdat ik bezig ben met de dagelijkse dingen, gezin, werk, hobby, vrienden. Maar ik ken veel mensen die er (ook na 15 jaar) nog elke dag bij stilstaan en denken aan diegene die hun ontviel. Ik begrijp dat wel, maar ik zit nu eenmaal anders in elkaar. Mijn manier van doen doet niets af van de liefde die ik voor mijn moeder voel. 

Elke zondag open!
read more

Elke zondag open!

In mijn vorige schrijfseltje over de terrassen en de sluitingstijden van de horeca haalde ik de zondag aan. Is het voor Christenen nu wel of geen verplichte rustdag? Het lijkt me goed daar eens wat op in te zoomen. Ik kan me nog wel die vraag herinneren die ik op de lagere school -ja, zo noemden we vroeger de basisschool- stelde. Waarom houden wij een soort van Sabbat op zondag? Ik kreeg er destijds nooit een bevredigend antwoord op. Later op Catechisatie -wekelijks onderwijs voor tieners in de kerk- ook niet.

Kolossenzen 2:16 (De Bijbel): "Laat niemand u iets voorschrijven op het gebied van eten en drinken of het vieren van feestdagen, nieuwemaan en sabbat. Dit alles is slechts een schaduw van wat komt - de werkelijkheid is Christus."