Het is zaterdagavond 26 februari. De coronamaatregelen zijn grotendeels losgelaten. Ik zag het vanavond buiten. Weer veel meer heen-en-weer verkeer van jongeren. Ik voelde iets gunnend in mij. Gunnend aan de jongeren, dat ze weer gewoon uit kunnen gaan zonder beperkende maatregelen.
Laatst vroeg iemand mij wanneer ik weer eens wat ging schrijven. “Je schrijft zulke mooie stukjes.” Altijd leuk, zo’n compliment. Maar, al eerder vertelde ik dat het schrijven bij mij zo werkt dat ik het niet doe om het schrijven zelf. Vraag mij een wekelijks stukje te schrijven met een deadline en ik verzeker je, gaat niet werken. Ik heb inspiratie nodig en het moet wel ergens over gaan.
Je zou dan denken dat er in de afgelopen tijd reden genoeg was voor het schrijven. Ja, ik heb wel het een en ander geschreven, maar ik wilde niet meedoen in een eindeloze strijd van standpunten. De afgelopen twee jaar heeft in veel mensen het beste naar boven gehaald en tegelijk ook het slechtste. En niet altijd bij dezelfde personen.