Er zijn momenten dat je je afvraagt waarom niet veel meer christenen een spontane allergische reactie krijgen. Uitgerekend in de week voorafgaand aan Pasen, wanneer de kerk stilstaat bij het lijden en sterven, en op Paasmorgen bij de opstanding van Jezus Christus, wordt in het Witte Huis een president bejubeld en vergeleken met Jezus. Door een evangeliste notabene. Paula White-Cain. Niet letterlijk voorgesteld als een tweede messias natuurlijk, maar wel zó, dat het gevaarlijk dichtbij komt. De vergelijkingen die werden wel gemaakt. Verraad. Arrestatie. Valse beschuldigingen. Overwinning. Opstandingstaal. Dan voel ik wel aan dat hier iets niet klopt. Sterker nog, voor mij schuurt dit niet alleen, maar gaat het een fundamentele grens over.
.png)
Een beladen onderwerp. Moet ik me hieraan branden? En voegt mijn mening iets toe aan een verhitte discussie die al jaren speelt? Ik ga hier de oplossing niet geven. Hoe zou ik dat kunnen. Nee, ik wil vragen stellen. Je meenemen in mijn gedachten. Want dit onderwerp is te groot voor makkelijke antwoorden en te belangrijk om alleen maar mee te schreeuwen met je eigen kamp.
Links en rechts. Dat lijken de twee smaken, zeker op dit thema. Karikatuur-alert! Links wil iedereen binnenhalen, want iedereen is welkom. Liefst vanuit alle windstreken, want diversiteit is het woord. Rechts wil alle grenzen dicht, het liefst niemand meer binnenlaten. Nog beter, wie er al zit: eruit! Oké, Oekraïners nog even dan, maar niet te lang, want het kost wel geld. En wij betalen al genoeg belasting. Gelukszoekers moeten we mijden. Klaar. Duidelijk. Maar ook wel makkelijk praten. Ik geloof niet dat het merendeel van de Nederlanders zich echt in die uitersten herkent.
- Kerst: Meer dan licht in het donker
- CGK: Een breuk die niemand eigenlijk echt wil
- ...maar hoe eerlijk durf ik zelf te zijn?
- Dwaalleraar! Of iemand die eerlijk durft te zijn?
- Hemelse Gerechtigheid: Voor Gods troon – en toch niet gered?
- Verkiezingen: Hoop boven wantrouwen
- Waarom ik hoop op het herstel van allen