In mijn vorige artikel schreef ik waarom ik vind dat we de dwaalleraar-kaart te snel trekken. Want een zoeker is niet zomaar een dwaalleraar. In dit stuk wil ik een inhoudelijke blik werpen op dat wat David de Vos geschreven heeft, maar meer nog de vraag: Waar sta ik zelf eigenlijk? Wat herken ik, wat waardeer ik, en waar kan ik niet met hem mee. Oftewel, wat zegt en schrijft David en wat maakt dat bij mij los?
Soms vraag ik me af hoe snel we elkaar eigenlijk kwijtraken in de kerk. Eén afwijkende gedachte, één andere manier van kijken naar bekende Bijbelteksten en er staat meteen een waarschuwingsbordje bij je naam. Het gaat razendsnel. De laatste week zie ik dat gebeuren bij David de Vos. En eerlijk gezegd: het maakt me verdrietig. Niet omdat ik alles deel wat hij ontdekt. Maar omdat ik zijn zoektocht herken. Omdat ik zijn oprechtheid zie. En omdat ik snap wat het je kan kosten om eerlijk te zijn over een geloof dat niet meer past in de oude vormen.
- Hemelse Gerechtigheid: Voor Gods troon – en toch niet gered?
- Verkiezingen: Hoop boven wantrouwen
- Waarom ik hoop op het herstel van allen
- Hemelse Gerechtigheid: Roeping of uitverkiezing?
- Mart Hoogkamer: In de naam van Jezus?
- Niet schreeuwen, maar leveren en luisteren
- Pasen: Voor wie gelooft en niet gelooft